In maart 2019 bezocht Nelleke Nugteren het Pag-Amoma weeshuis. Hieronder haar verslag.
Na twee jaar ben ik terug in het weeshuis. Ik word van harte welkom geheten door de kinderen. Ze zijn blij me weer te zien. Alles ziet er nog steeds goed onderhouden uit. De slaapzalen nog steeds zonder bedden, want de voorkeur van de kinderen gaat uit om op de grond te slapen, op matten. De tuin biedt genoeg schaduw en er hangt een hangmat. Het basketbalveld wordt ook regelmatig gebruikt. Het achterste gedeelte van het terrein wordt gedeeltelijk gebruikt als moestuin. Allerlei groentes en vruchten worden hier verbouwd. Het andere gedeelte is de cacao plantage. Fijn om te zien dat het vruchten afwerpt en dankbaar dat de Vincentius vereniging hierbij geholpen heeft. In een open hokje zitten 3 puppies. Het hondje van de kinderen heeft jongen en die worden door de kids natuurlijk goed vertroeteld.
Natuurlijk is er een welkomstfeest voor mij georganiseerd. De kinderen maken er weer een geweldige avond van en er is natuurlijk genoeg te eten. Ruben Robillo is ook uitgenodigd en ook Ludette, de voormalige maatschappelijk werkster en bestuurslid van het eerste uur. Maar ook twee nieuwe leden van het bestuur, twee maatschappelijk werksters. Prettige dames, die hun werk erg goed doen, volgens Lisa. Toespraken, daar zijn de Filipijnen gek van, liederen van de kinderen, eten en fijne gesprekken met Lisa vullen de avond.
Op zaterdag ga ik voor de lunch naar het weeshuis. Ik ben wat vroeg en de kinderen relaxen wat. De ouderen pingelen wat op de gitaar en de kleintjes zijn aan het kleuren. Ik ga op de grond naast hen liggen en doe gezellig mee. De oudsten zijn bezig met de voorbereidingen voor de lunch, terwijl ik ook anderen bezig zie met de was. Er heerst een heel ontspannen sfeer. Dan komt er iemand binnen van de overheid om de papieren van het huis te controleren. Alles wordt tevoorschijn gehaald en goed bevonden. Ik ben blij dat ik juist op dat moment aanwezig ben. Na de lunch praat ik nog uitgebreid met Lisa over de gang van zaken in het tehuis. Op mijn vraag hoeveel kinderen er nu al in het tehuis gewoond hebben krijg ik te horen dat er dat al meer dan 50 zijn geweest. Kinderen waarvan uiteindelijk een familielid gevonden is, zodat zij terug konden naar hun ‘roots’. Twee jongens zijn zelfstandig gaan wonen en hebben een baan. Drie meisjes zijn getrouwd. Eén heeft 3 kinderen, de andere is zwanger en de derde heeft helaas kortgeleden haar 3 maanden oude dochtertje verloren. De getrouwde meisjes wonen in de bergen. Omdat Lisa hun moeder was en is, blijft ze dat ook en dat laatste meisje zoekt steun bij Lisa na het verlies van haar dochtertje. Het kindje heette ook Lisa. Op het stukje grond van Lisa en haar familie in het gehucht Tukbok, ongeveer 10 km van Calinan, wordt nu een hut opgeknapt, zodat ze daar met haar man kan wonen. Zij helpt Lisa en haar man kan in de bergen gaan werken. Deze ondersteuning wordt door de familie van Lisa persoonlijk gedaan. Op deze manier wordt het gezin van Lisa groter en groter, maar zij vraagt nooit extra geld hiervoor.
De volgende ochtend pikt Lisa mij bij het hotel op om naar Tukbok, te gaan. Daar staat het stenen huis. Het project wat we hebben opgezet om de kinderen werkervaring in de computerwereld te geven en waar ze eventueel ook later kunnen wonen, onder de begeleiding van de familie van Lisa. Sarly, Lisa’s zoon, is er ook. Het huis is erg ver gevorderd. Een slaapkamer is klaar. Verder is er een computerkamer die al in gebruik is. Hier worden trainingen gegeven aan de kinderen voor computer reparaties en hier kunnen ze ook zelf aan de computers werken. Verder is er een waterzuiveringskamer ingericht. Ze kopen nu ‘vuil’ water in Davao en zuiveren het hier en verkopen het in grote flessen aan scholen, het ziekenhuis en restaurants. Ook hierin krijgen de kinderen les. Sarly wil van de overheid de bevoegdheid krijgen om de kinderen daarna een certificaat te geven, zodat ze makkelijker aan een baan kunnen komen. Omdat ze nu nog vuil water inkopen uit Davao, willen ze graag een bron slaan, zodat ze nog meer winst kunnen maken. Zodra ik van Sarly het kostenplaatje heb, ga ik hiervoor sponsoren zoeken. Weer een mooi project binnen het project. Ook ga ik geld inzamelen voor die zuiveringsmachines. Op deze manier gaan ze zelf voor inkomsten zorgen en helpen we de kinderen met hun toekomst. De bovenverdieping van het gebouw moet nog worden afgebouwd. Een keuken is er al en de indeling is gemaakt. Er staan daar meerdere slaapkamers gepland. Misschien vraag je je nu af waarom dit niet op het terrein naast het weeshuis staat? De reden hiervan is, dat de grond van het weeshuis ‘usofruct’ is. Het is niet ons eigendom. Stel dat er iets met Ruben gebeurt en de familie eist de grond op (niet waarschijnlijk, maar wel mogelijk), dan blijft dit stuk van het project bestaan. Daarom hebben Lisa en Sarly ook veel en goed contact met de barangay captain (de baas van de buurt-stammen) in het berggebied, waar de kinderen vandaan komen en hopen ze daar een stukgrond te krijgen om ook daar een plantage te kunnen beginnen en in het ergste geval daar een weeshuis te kunnen plaatsen. Je ziet dat ze ver vooruit denken en zeker niet lekker rustig afwachten en hun hand ophouden. Dit alles geeft me een goed gevoel over het gehele project.
De laatste avond eet ik ’s avonds met de kinderen. Dit keer zijn er geen andere gasten uitgenodigd. Tijdens het eten entertainen de kinderen mij met hun dansen en liederen. Natuurlijk speeches van Sarly, Lisa, een van de kinderen en van mij. Een feestje zonder speeches en eten is ondenkbaar. En dan met een lach en een traan zwaaien de kinderen mij uit. De oudste jongens lopen met me mee tot de grote weg. Wat zal ik ze allemaal weer missen. Maar ik kan tevreden zijn over dit project.
Nelleke Nugteren
SVHO-support
NL26 INGB 0000 4226 66
Ovv weeshuis Filippijnen